می گفت این خارجیها کم کم فرهنگ والای آلمانی را نابود میکنند و باید با این مهاجرتها بر خورد
بشه . وقتی از ترکها حرف میزد انگاری داره از یه گله خوک صحبت می کنه. از آدمهای
گرفتارو مشکل دار بدش می اومد و با چندش ازشون یاد می کرد. و همین طور اعتقاد داشت که
بیماران روانی را بهتره در دریا غرق کرد......یه لحظه به خودم اومدم دیدم خدای من چقدر
مشخصات این شخص شبیه هیتلره. اون هم به همین بهانه ها بیماران روانی و معلولها و یهودیها را به
کوره های آدم سوزی سپرد...فکر کردم اگر دوباره ملتی اجازه بده که همچین شخصیتی به قدرت
برسه دوباره یه فاجعه بشری مثل جنگ جهانی دوم رخ می ده.البته خیلی فاکتورها باید در کنار
هم جمع بشه که به این نقطه برسه که خوشبختانه در قرن 21 در اروپا می تونه بعید باشه.
اما موضوع اینه که چی باعث می شه که آدمها به چنین مرحله ای از نظر فکری می
رسند...روانشناسی آدمهای دیکتاتور معمولا یه جاهایی مشترکه. معمولا کودکیهای تلخ داشتند.
راستی خیال برتون نداره که این شخص آلمانی بود ، نه. اتفاقا ایرانی بود. از اون ایرونی های تازه به
دوران رسیده که 30 سال پیش با خرید یه بلیط و بدون نیاز به ویزا راهی آلمان شدند (البته نه از نوع فراریان سیاسی که مجبور به ترک وطن بودند)، و در
دوران طلایی آلمان به نون و نوایی رسیدند و کم کم به فلان جاشون گفتند پشت سر من نیا که بو
می دی. اونوقتی که جوونهای ما برای دفاع از ایران دسته دسته توی جبهه ها کشته و مجروح می شدند.
و اما آلمانیها به عکس همیشه یک احساس شرمساری بابت جنایات هیتلر دارند و درنسل های دوم
به بعد از جنگ که معمولا بدون عقده و در رفاه رشد کردند خیلی کم نژاد پرست پیدا می شه ،
اتفاقا شیفتگی به شناخت فرهنگها و زبانهای شرقی در جوانهای آلمانی به وفور هست ..این در
برلین که چهارراه فرهنگی اروپا نامیده می شه بیشتر دیده می شه و کلی خارجیهایی مثل من را
سر ذوق می اره.
